رابین
Tuesday 20 May 2008-1, 06:30 PM
مادها نخستین قوم ایرانی اند که از کفش پوشیدن آنها تصاویری در کتیبهها موجود است. با توجه به نقش برجستههای باقیمانده از مادها در تخت جمشید کفشهای (پاپوش های) مادها مانند جوراب است، اما معلوم است که جنس آنها از چرم است و با بندهایی که از شلوارها آویزان است, این کفشها روی پاها محکم میشوند.
پس از آنها هخامنشیان به کفش همچون دیگر اجزای لباس اهمیت ویژه ای میدادند و آن را همچون تکههای دیگر لباس به دو بخش اشرافی و معمولی تقسیم بندی کردند.
در کاوشهای باستان شناسی, دو لنگه کفش بچگانه در قلعه «شاه دژ» اصفهان پیدا شد که در واقع دومین و سومین کفشهایی هستند که در تاریخ باستان شناسی ایران پیدا شدهاند؛ اما این تعداد کم بیانگر استفاده نکردن ایرانیان از پایپوش نیست و نقش برجستهها و نقاشیهای ایرانی و اشاره های تاریخنویسان، بیانگر استفاده تاریخی ایرانیان از کفش است.
لباس و پس از آن کفش, یکی از نادرترین اشیایی است که در تحقیقات باستان شناسی به دست میآید. کارشناس مردم شناسی که روی سه جلد «اطلس پوشاک ایران» کار میکند، در این باره می گوید: کفش اصطکاک زیادی دارد. شاید لباس جنبههای تزیینی داشته باشد, اما کفش کاربردی روزمره دارد و به همین علت بیشتر از باقی قطعات لباس احتمال از بین رفتن آن وجود دارد.
در مقاله «لباس دوره مادها و هخامنشیان» در «دایره المعارف ایرانیکا» چنین آمده است: کفشهای شاهان هخامنشی در تخت جمشید قرمز رنگ است, در حالی که کماندارانی که در معماریهای خشتی – لعابی شوش دیده میشوند، کفشهایی زرد به پا دارند.
چکمههای جلو بسته که لبهای متمایز با لبههای دیگر داشته اند و گاه رو به زانو برگشتهاند, برای استفاده ماهیگیران و ساکنان نواحی آبخیز بوده است.
موبدانی که در لوحهای گنجینه جیحون و آتشکده «کاپادوکیه» به تصویر کشیده شدهاند، چکمههایی بلند با زیرهای ضخیم و پاشنهای به نسبت بلند پوشیدهاند.
پاشنه کفش در زمان مادها گاه از داخل کفش کار گذاشته میشد. در نقش برجستهها, قوس پاها بیشتر از آن چیزی است که باید باشد؛ که این امر نشان دهنده داشتن پاشنه داخلی در کفش است. این ویژگی کم و بیش برای کفشهای هخامنشیان نیز هست. در دوره ساسانیان کفش پاشنه و زیرهای مجزا داشت که تصویر آن در نقش برجستهها مشخص است.
برش اضافهای که هخامنشیان در دوخت کفشهای خود ایجاد کردند، نه تنها برای زیبایی کفش که برای ایستایی بیشتر کفش روی پا بود.
«روت ترنر ویل کاکس»، نویسنده کتاب «تاریخ لباس»، درباره شیوههای تزیین کفش در دوره هخامنشیان مینویسد: با شکل گیری کفش تزیینهایی از مروارید و سنگهای گرانبها همراه با رودوزیهای زیبا به کفش افزوده شد.
به موازات استفاده بشر از کفش چرمی در مناطق مختلف ایران بنا به آب و هوای منطقه, جنس کفشها نیز متفاوت میشد.
در مقاله «لباس دوران صفویه و قاجار» در «ایرانیکا» آمده است: در زمستان روستاییان قباهای نمدی کلفت و بالاپوشهایی از پوست بره میپوشیدند. آنها پابرهنه راه میرفتند یا پاهایشان را با نوارهای کتانی میپیچیدند و کفشهای تخت با زیرههای چرمی سبز رنگی، به نام چاروق - که به آنها بندهایی متصل بود - به پا میکردند.
استفاده از نخ و کنف برای دوختن گیوه در کردستان نیز یکی از این موارد استفاده از مواد محلی در دوخت کفش بوده است.
نوعی کفش متداول در جنوب ایران وجود دارد که با برگ نخل دوخته میشود .این کفش در مناطق گرمسیری جنوب برای مردم راحت تر از کفشهای چرمی است.
با ورود سفیران خارجی به ایران در زمان صفویان, شکل و شمایل لباسهای خارجی نیز در میان ایرانیان رواج یافت و در زمان پهلوی شکل لباس ایرانیان به شکل لباس و کفش جهانی بدل شد
پس از آنها هخامنشیان به کفش همچون دیگر اجزای لباس اهمیت ویژه ای میدادند و آن را همچون تکههای دیگر لباس به دو بخش اشرافی و معمولی تقسیم بندی کردند.
در کاوشهای باستان شناسی, دو لنگه کفش بچگانه در قلعه «شاه دژ» اصفهان پیدا شد که در واقع دومین و سومین کفشهایی هستند که در تاریخ باستان شناسی ایران پیدا شدهاند؛ اما این تعداد کم بیانگر استفاده نکردن ایرانیان از پایپوش نیست و نقش برجستهها و نقاشیهای ایرانی و اشاره های تاریخنویسان، بیانگر استفاده تاریخی ایرانیان از کفش است.
لباس و پس از آن کفش, یکی از نادرترین اشیایی است که در تحقیقات باستان شناسی به دست میآید. کارشناس مردم شناسی که روی سه جلد «اطلس پوشاک ایران» کار میکند، در این باره می گوید: کفش اصطکاک زیادی دارد. شاید لباس جنبههای تزیینی داشته باشد, اما کفش کاربردی روزمره دارد و به همین علت بیشتر از باقی قطعات لباس احتمال از بین رفتن آن وجود دارد.
در مقاله «لباس دوره مادها و هخامنشیان» در «دایره المعارف ایرانیکا» چنین آمده است: کفشهای شاهان هخامنشی در تخت جمشید قرمز رنگ است, در حالی که کماندارانی که در معماریهای خشتی – لعابی شوش دیده میشوند، کفشهایی زرد به پا دارند.
چکمههای جلو بسته که لبهای متمایز با لبههای دیگر داشته اند و گاه رو به زانو برگشتهاند, برای استفاده ماهیگیران و ساکنان نواحی آبخیز بوده است.
موبدانی که در لوحهای گنجینه جیحون و آتشکده «کاپادوکیه» به تصویر کشیده شدهاند، چکمههایی بلند با زیرهای ضخیم و پاشنهای به نسبت بلند پوشیدهاند.
پاشنه کفش در زمان مادها گاه از داخل کفش کار گذاشته میشد. در نقش برجستهها, قوس پاها بیشتر از آن چیزی است که باید باشد؛ که این امر نشان دهنده داشتن پاشنه داخلی در کفش است. این ویژگی کم و بیش برای کفشهای هخامنشیان نیز هست. در دوره ساسانیان کفش پاشنه و زیرهای مجزا داشت که تصویر آن در نقش برجستهها مشخص است.
برش اضافهای که هخامنشیان در دوخت کفشهای خود ایجاد کردند، نه تنها برای زیبایی کفش که برای ایستایی بیشتر کفش روی پا بود.
«روت ترنر ویل کاکس»، نویسنده کتاب «تاریخ لباس»، درباره شیوههای تزیین کفش در دوره هخامنشیان مینویسد: با شکل گیری کفش تزیینهایی از مروارید و سنگهای گرانبها همراه با رودوزیهای زیبا به کفش افزوده شد.
به موازات استفاده بشر از کفش چرمی در مناطق مختلف ایران بنا به آب و هوای منطقه, جنس کفشها نیز متفاوت میشد.
در مقاله «لباس دوران صفویه و قاجار» در «ایرانیکا» آمده است: در زمستان روستاییان قباهای نمدی کلفت و بالاپوشهایی از پوست بره میپوشیدند. آنها پابرهنه راه میرفتند یا پاهایشان را با نوارهای کتانی میپیچیدند و کفشهای تخت با زیرههای چرمی سبز رنگی، به نام چاروق - که به آنها بندهایی متصل بود - به پا میکردند.
استفاده از نخ و کنف برای دوختن گیوه در کردستان نیز یکی از این موارد استفاده از مواد محلی در دوخت کفش بوده است.
نوعی کفش متداول در جنوب ایران وجود دارد که با برگ نخل دوخته میشود .این کفش در مناطق گرمسیری جنوب برای مردم راحت تر از کفشهای چرمی است.
با ورود سفیران خارجی به ایران در زمان صفویان, شکل و شمایل لباسهای خارجی نیز در میان ایرانیان رواج یافت و در زمان پهلوی شکل لباس ایرانیان به شکل لباس و کفش جهانی بدل شد
بسته بندی
صنایع بسته بندی یکی از صنایع مورد توجه و کلیدی در چرخه تولید محصول هست که نقش کلیدی ای جهت فروش محصول نهایی ایفا می کنه. یکی از دلایل برتری ظاهری محصولات خارجی به محصولات داخلی توجه در خور و حتی بعضا بیش از حد نیاز به بسته بندی کالا ها و محصولات هست. یادمون نره که عقل خیلی ها به چشمشون هست
رنگ در بسته بندی
به طور کلی رنگ اولین چیزی است که بیننده از بسته بندی درک میکند شکل و نوشته به ترتیب بعد از رنگ سبب جذب مشتری میگردند.به همین دلیل رنگ یکی از مهمترین عوامل انگیزشی در خرید محصول است.
نکته ای که باید مورد توجه قرار گیرد استفاده به جا از رنگ ها است به عنوان مثال رنگ سبزبسته به جای استفاده می تواند بیانگر فساد و پوسیدگی و از طرف دیگر می تواند بیانگر طراوت و تازگی باشد .
در انتخاب رنگ محصولات غدایی و نوشیدنی ها علاوه بر توجه به رنگ ماده غذایی میتوان با توجه به ویژگی های گروه مصرف کننده از رنگ ها به عنوان ابزاری قدرتمند بهره جست.
به عنوان مثال در طراحی جعبه چای های گیاهی میتوان از رنگ های ملایم و لطیف که مترادف فرآورده های گیاهی است بهره گرفت.
اما مورد چای واقعی میتوان با استفاده از زمینه تیره حس مرغوبیت محصول را در مشتری ایجاد نمود و استفاده از تصاویر مرتبط نوعی تشخص به محصول می بخشد.
گاهی میتوان با ایجاد ارتباط بین بسته های یک محصول معنا و مهفوم خاصی را بیان کرد . به عنوان نمونه در طراحی جعبه کفش کودکان با استفاده از رنگ های قوی مانند سبز، زرد و قرمزارتباطی سرگرم کننده و جذاب زمانی که کنار یکدیگر چیده میشوند ایجاد نمود.
استفاده مناسب از رنگ سبب انتقال پبام و سهولت پیدا کردن کد کفش در چیدمان مغازه میگردد.
این رنگ ها بر روی ساک دستی فروشگاه استفاده شده و این نوار های رنگی در کنار توضیحاتی در مورد دلایل مواظبت از پا ها تاثیر زیبا و مخصوصی بر روی مشتری میگذارد.
نکته دیگر اینکه،اگرچه استفاده از چاپ 4 رنگ ارزشمند است اما طراحان در برخی موارد متوسل به انتخابی جسورانه و استفاده از بسته بندی تک رنگ میشوند به عنوان مثال در مورد فرآورده های ویژه مردانه استفاده از حداقل رنگ میتواند نماینگر پیامی محکم و مردانه باشد.
از رنگهای آبی،سبز و زرد به منظور تداعی شادابی و حیات در بسته بندی محصول استفاده میشود. استفاده از این رنگها یکی از ساده ترین و گویا ترین روشهای است که برای نشان دادن خنکی وتازگی در بسته بندی محصولاتی مانند آب معدنی و سبزیجات و میوه ها استفاده میگردد.
به عنوان نمونه استفاده از رنگ آبی قوی و آرام بخش به عنوان رنگ زمینه برای ارائه فرآورده ی اسپری پا بسیار حساب شده به نظر میاید و طراح توانسته با بهره گیری از توانایی رنگ آبی برای القا پاکیزگی و خنکی این حس را به مصرف کننده القا کند .
همچنین استفاده از رنگهای روشن مانند صورتی روشن و آبی و زرد روشن برای بسته بندی هایی که حاوی محصولاتی لطیف و ملایم بسیار به جا است.
گاهی برای ایجاد تاثیراتی از تمول و فریبندگی و کیفیت عالی می توان در رنگ بندی از مقداری طلایی و یا نقره ای به همراه رنگ هایی متالیک از آبی،قهوه ای،فیروزه ای و خاکستری و خرمایی استفاده کرد.از این ترکیب بندی ها برای محصولاتی همچون شکلات، عطر و محصولاتی که نیاز به القا قیمت گران دارند بکار برده می شود.
در انتها باید خاطر نشان شد در انتخاب رنگ در بسته بندی باید به احساس ناشی از آن بر روی گروه هدف دقت کافی شود.
